Mutluluk bir hedef değil, bir sonuç

Ferhat Jak İçöz'e göre mutluluğu doğrudan hedeflediğimizde onu kaçırıyoruz; çünkü mutluluk bir duygu ve duygular nasıl yaşadığımızın sonucu olarak ortaya çıkıyor. Duygular bize nerede durduğumuzu söyleyen sinyaller; onları susturmaya çalışmak, navigasyonun gösterdiği konumu beğenmeyip ekranı kapatmaya benziyor.

Heidegger'e dayanarak bir ayrım yapıyor: değiştirebildiğimiz şeylerde azim, değiştiremediklerimizde akış. Mutluluk ikinci gruba giriyor; sorun ikisini karıştırmamızda. Çok düşünüp az hareket etmek de hayatı fakirleştiriyor; yön, yeniden hayata karışınca bulunuyor.

Frankl'ın düşüncesini de hatırlatıyor: en zor koşullarda bile insan, durumuna nasıl tavır alacağını seçebilir. Dürtü bizi iter, anlam ise çeker. Kierkegaard'ın sözüyle, hayat geriye doğru anlaşılır ama ileriye doğru yaşanır.

Benim yorumum: Ben de uzun süre mutluluğu bir sonraki işin, bir sonraki hedefin arkasına koydum. Hedefe varınca duygu gelmedi; geldiği anlar, bir şeyin içinde kendimi unuttuğum anlardı.

Size sorum şu: En son ne zaman “iyi ki buradayım” dediniz ve o an ne yapıyordunuz?

Kaynak: Ferhat Jak İçöz, “Neden bir türlü mutluluğun yollarını bulamıyoruz?”, ferhatjakicoz.com. Fikirler ona ait; yorum ve soru bana aittir. Videodaki anlatım sesi yapay zekâ ile üretildi.